Ptuj powstał jako rzymska placówka wojskowa na prawym brzegu Drawy, a potem przekształcił się w cywilną osadę Poetovio na przeciwległym brzegu. Według dzieła Historiae Tacyta, Ptuj istniał już w 69 r. n.e. Poetovio – największe wówczas rzymskie osiedle na tych terenach – zyskało sławę za sprawą olbrzymiego kamiennego mostu na Drawie (w pobliżu dzisiejszego klasztoru Dominikanów) i akweduktu doprowadzającego wodę z odległego masywu Pohorje. W II i III w. Ptuj był ośrodkiem wyznawców mitraizmu – religii o perskim rodowodzie, popularnej wśród rzymskich żołnierzy i niewolników. Okres świetności miasta zakończyły brutalne najazdy – najpierw Gotów w V w., potem Hunów, Longobardów, Franków i Słowian.

W X w. zamek w Ptuju (niem. Pettau) zaatakowali Węgrzy, jednak bez powodzenia. Prawa miejskie Ptuj otrzymał w 977 r. i przez kilka kolejnych stuleci przeżywał okres rozkwitu dzięki handlowi rzecznemu na Drawie. Osiedliły się tutaj dwa zgromadzenia zakonne, dominikanów i franciszkańskich braci mniejszych, które wybudowały klasztory. Węgrzy napadali i okupowali Ptuj przez większą część XV w., natomiast każdy z sześciu ataków tureckich został odparty.

W połowie XIX w., gdy do wschodniej Słowenii dotarła kolej łącząca Wiedeń z wybrzeżem, odwieczna rywalizacja między Mariborem a Ptujem została w gruncie rzeczy rozstrzygnięta na korzyść tego pierwszego. Choć Ptuj uratowała od zapomnienia wybudowana w 1863 r. linia kolejowa do Budapesztu, aż do I wojny światowej miasto było raczej ośrodkiem prowincjonalnym i słabo uprzemysłowionym, zamieszkanym głównie przez ludność pochodzenia niemieckiego.

Ptuj rozciąga się na północnym brzegu Drawy, przekształcającej się na południowym wschodzie w sztuczne Ptujsko jezero. Potężny zamek o nieregularnej bryle, wzniesiony na 300-metrowym wzgórzu, na północny zachód od miasta, góruje nad pozostałymi zabudowaniami. W mieście właściwie nie ma centrum. Najciekawsze pod względem historycznym są okolice Slovenskiego trgu, a w upalne dni kusi Terme Ptuj – ośrodek leczniczo-wypoczynkowy na drugim brzegu rzeki. Dworzec autobusowy jest usytuowany 450 m na północny wschód od Minoritskiego trgu, przy Osojnikova cesta, a budynek stacji kolejowej – 200 m dalej.

Ogromną przyjemność sprawia spacer po centrum Ptuja, gdzie można podziwiać wiele gotyckich, renesansowych i barokowych budowli. Niepodobna się tu zgubić, ale jeśli komuś się to przytrafi, pomogą znaki informacyjne w czterech językach. Łukowate przęsła przypominające nieco mostki nad wąskimi uliczkami służą podtrzymaniu starszych budynków.

Piran (wł. Pirano) jest najchętniej odwiedzanym miastem słoweńskiego wybrzeża, malowniczo położonym na samym cyplu wąskiego półwyspu, będącego najdalej na zachód wysuniętym punktem słoweńskiej Istrii.

Ta perła weneckiej architektury gotyckiej, z wieloma wąskimi uliczkami, jest oblegana latem przez niezliczone tłumy turystów. Panuje tu opinia, że najlepszą rzeczą w Piranie, o tej porze roku, jest możliwość szybkiego wyjazdu.

Piran to starożytna osada, której nazwa pochodzi prawdopodobnie od greckiego słowa pyr, co znaczy ogień. Na krańcu półwyspu rozpalano wielkie ognisko wskazujące statkom drogę do portu w Aegidzie (obecnie Koper). Rzymianie, po zwycięstwie nad plemionami Ilirian i Celtów, założyli tu osadę i nazwali ją Piran. Po Rzymianach przyszła kolej na Słowian, Bizantyńczyków, Franków i patriarchów Akwilei. Pod koniec XIII w. władzę nad miastem na 500 lat przejęła Wenecja.

W przeciwieństwie do Kopru czy Izoli, których mieszkańcy wielokrotnie organizowali zbrojne powstania, Piran udzielił Wenecji pełnego poparcia w zmaganiach z Genuą i Akwileą. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że to Wenecja była największym odbiorcą pirańskiej soli. Okres wenecki był dla Piranu czasem największego rozkwitu – w mieście powstały wówczas najpiękniejsze budowle, a dookoła wzniesiono fortyfikacje.

W czasie rządów austriackich i włoskich, od początku XIX w. do końca II wojny światowej, gospodarka miasta popadła w totalną stagnację. Może dzięki temu, lecz niestety kosztem mieszkańców, Piran zachował swój średniowieczny charakter. Jest więc dzisiaj najlepiej zachowanym zabytkowym miastem wybrzeża adriatyckiego i chronionym zabytkiem kultury.

Obecnie centrum Starego Miasta stanowią Tartinijev trg i mała przystań na północ od portu. W średniowieczu najstarszą częścią ośrodka i zarazem jego centrum był dzisiejszy Trg 1 Maja (nazywany również Prvomajskim trgiem). Dworzec autobusowy jest usytuowany przy nabrzeżu (Dantejeva ulica 6), 400 m w kierunku południowym od Tartinijevego trgu.

<!–

Największym miastem i stolicą kraju jest Lublana. Do ważnych miast należy Maribor, Kranj, Celje, Velenje, Koper, Novo Mesto, Ptuj. Najstarsze miasta Słowenii zostały założone w czasach rzymskich. Są to: Lublana, Celje, Kranj, Skofja Loka.

W Słowenii najbardziej atrakcyjne turystycznie są tereny nadmorskie z zabytkowymi miastami (Piran, Koper, Portoroż), ośrodki górskie takie jak Bled, Kranjska Gora, Jesenice, a także stolica Lublana oraz uzdrowiska: Radenci i Smarjetske Toplice.

Od 1 maja 2004 r. Polacy mogą wjechać do Słowenii na podstawie paszportu lub dowodu osobistego (zarówno starego, ważnego maksymalnie do 31 grudnia 2007 r., jak i nowego typu). W przypadku starszych, książeczkowych dowodów osobistych zalecane jest upewnienie się, czy dokument jest w wystarczająco dobrym stanie technicznym i pozwala na stwierdzenie tożsamości. Posiadacze zniszczonych egzemplarzy powinni z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowanym wyjazdem złożyć wnioski o wymianę dokumentu na nowy.

Zasada swobodnego przepływu osób oznacza, że wjazdu można odmówić tylko w przypadku, kiedy zagraża to bezpieczeństwu wewnętrznemu państwa (np. terroryzm) lub narusza podstawowe zasady współżycia społecznego. Jeżeli natomiast odmowa wjazdu związana będzie z wyrokiem skazującym, to uzasadnienie wyroku musi wskazywać na potencjalną groźbę naruszenia porządku publicznego.

Całkowicie zostaje zniesiony obowiązek posiadania wizy, niezależnie od celu i czasu trwania pobytu. Na pobyt dłuższy niż 3 miesiące konieczne będzie uzyskanie stosownego zezwolenia.

Administrator hotelu, schroniska, pola namiotowego lub kwater prywatnych jest prawnie zobligowany do zarejestrowania nazwiska i adresu zameldowania każdego ze swoich gości w lokalnym urzędzie miejskim (občina) – dlatego przynajmniej na pierwszą noc podróżnemu zabiera się paszport.

Nie sposób nie zauważyć, że kuchnia słoweńska pozostaje pod silnym wpływem krajów sąsiednich. Z Austrii pochodzi kiełbasa (klobasa), faszerowany owocami i orzechami strudel (zavitek), biały ser (skuta) i sznycel wiedeński (dunajski zrezek). Podobne do pierogów likrofi, njoki (kluski ziemniaczane) i risota (risotto) pochodzą z całą pewnością z Włoch, natomiast wkład węgierski to gulasz, paprykarz z kawałkami kurczaka lub wołowiny i palačinke, cienkie naleśniki nadziewane dżemem lub orzechami i polane czekoladą. Typowo słoweńskie potrawy są oparte na kaszy z gryki, jęczmienia lub kukurydzy i wykorzystują doskonałą dziczyznę. Słoweński chleb (kruh) jest wyśmienity, zwłaszcza chały pieczone przed świętami. Prawdziwy przysmak to chleb cętkowany (pisan kruh) robiony z trzech rodzajów zboża (gryka, pszenica i kukurydza) zwiniętych razem i wypieczonych.
Większość posiłków w Słowenii zaczyna się od zupy, zazwyczaj rosołu z makaronem lub lanym ciastem, po czym następuje drugie danie. Główny składnik to mięso (meso), przede wszystkim wieprzowina (svinjina), rzadziej cielęcina (teletina), wołowina (govedina), a w sezonie dochodzi do tego dziczyzna, np. sarnina (srnina).
Z bliżej nieznanych przyczyn kurczaki są rzadko widywane w jadłospisach. Częściej występuje indyk (puran) i gęś (gos). Słoweńcy uwielbiają ryby (riba) i owoce morza, niemniej jednak z dala od wybrzeża jada się głównie pstrągi (postrv) z Sočy.
Słowenia na pewno nie jest rajem dla wegetarian, chociaż sytuacja zaczyna się powoli zmieniać i w jadłospisie zawsze znajdzie się kilka potraw bezmięsnych.

Słowenia to niewielki kraj, który właściwie trudno odnaleźć, przyglądając się mapie Europy. Leży w Europie Południowo-Wschodniej. Powiedzenie “małe jest piekne” doskonale pasuje do byłej republiki Jugosławii dziś niepodległego państwa graniczącego z Włochami, Austrią, Węgrami i Chorwacją.
Słowenia, choć niewielka (pod względem zajmowanej powierzchni o połowę mniejsza niż Szwajcaria), ma do zaoferowania tak wiele atrakcji, że śmiało może pod tym względem konkurować z krajami nawet kilka razy większymi.
Naprawdę jest tu co oglądać. Od weneckich miast portowych na wybrzeżu, scen operowych i sal koncertowych Lublany i farm w węgierskim stylu w Prekmurju, po podziemny majestat jaskiń kocjańskich, ukryte wysoko w górach bazy partyzantów z czasów II wojny światowej i dramatyczną, wręcz filmową scenerię Alp Julijskich. To wszystko można zobaczyć właściwie jednego dnia, podróżując po Słowenii w poszukiwaniu miejsca odpowiedniego na wakacje. A jest w czym wybierać.
Różnorodność i zmienność to cechy charakteryzujące krajobraz tego kraju, którego największym atutem są wspaniałe plenery. Słoweńcy, wyjątkowo życzliwi i gościnni, lubują się w sportach, które umożliwiają kontakt z naturą, a na tym swoistym “placu zabaw” po słonecznej stronie Alp szkoliło się wielu najlepszych na świecie narciarzy, alpinistów, kajakarzy i lotniarzy.